چگونگی دعا در شب قدر در بیان آیت‌الله مجتبی تهرانی

راه دعا را گم نکنید

خبرگزاری فارس: آیت‌الله مجتبی تهرانی گفت: امام صادق (ع) می‌فرماید که «دعا راه دارد». پس اگر راه دعا را گم کنیم، دعایمان اجابت نمی‌شود؛ اما اگر از راه دعا از خدا تقاضا کنیم، اگرچه گناهکار هم باشیم جوابمان را می‌دهد.

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله مجتبی تهرانی، این استاد اخلاق سلسله مطالبی درباره دعا و شرایط آن دارد که در ایام ماه رمضان بیان می‌کند. این عالم ربانی در مراسم شب قدر در شب بیست‌و‌یکم ماه رمضان (9 شهریور) در سخنانی به توصیف «چگونگی دعا در شب قدر» پرداخت که مشروح آن در پی می‌آید؛
گفته شد که ماه مبارک رمضان، ماه بازگو کردن کلام ربّ، یعنی تلاوت قرآن است و ماه سخن گفتن عبد با ربّ خود است که عبد خواسته‏هایش را با خداوند مطرح می‏کند و از آن تعبیر به دعا می‏شود. در باب ادعیه هم مأثور و غیرمأثور داریم که آداب و شرایطی دارد. بحث ما در این بود که اموری هستند که این‏ها بر روی اجابت دعا اثر می‏گذارند؛ یکی از آن عوامل، عامل «زمان» است و در بین زمان‏ها، «ماه مبارک رمضان» است که در روایات متعدد و بلکه در ذیل آیه شریفه‏ای که صوم را تشریع می‏کند هم همین مطلب را داریم. یعنی هم مسأله نزول قرآن را و هم مسأله اینکه عبد در این ماه با ربّ خود سخن می‏گوید و از او درخواست می‏کند.

* شب قدر؛ قلب رمضان

در بین ایام و لیالی ماه مبارک رمضان، شب‏های قدر آن از نظر اجابت دعا مورد تأکید خاص قرار گرفته است. حتّی تعبیری داریم که در روایتی امام صادق (علیه‏السلام) فرمودند: «قَلْبُ شَهْرِ رَمَضَانَ لَیلَةُ الْقَدْرِ». یعنی آن شبی که از نظر آثار در پذیرش درخواست‏های عبد توسط ربّ برجسته‏ترینِ شب‏ها است، شب قدر است. لذا می‏بینیم در روایات متعدد بر این مطلب و آثار آن سفارش شده است که: «مَنْ أَحْیا لَیلَةَ الْقَدْرِ غُفِرَتْ لَهُ ذُنُوبُهُ». یعنی هر که شب قدر را اِحیا بدارد، گناهان او آمرزیده شده است.

* شب قدر کدام شب است؟

در بین این سه شب، یعنی شب نوزدهم و بیست‏ویکم و بیست‏و‏سوم، روی دو شب بیشتر تکیه شده است؛ یکی شب بیست‏و‏یکم و دیگری شب بیست‏و‏سوم. در روایات متعددی داریم که نسبت به شب قدر از حضرات معصومین (علیهم‏السلام) سؤال می‏کنند. یکی موثّقه زراره است که می‏گوید: «سَأَلْتُهُ عَنْ لَیلَةِ الْقَدْرِ قَالَ هِی لَیلَةُ إِحْدَى وَ عِشْرِینَ أَوْ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِینَ»؛ از امام باقر (علیه‏السلام) سؤال کردم شب قدر کدام شب است؟ حضرت فرمودند یا شب بیست‏و‏ یکم است و یا شب بیست‏و‏سوم؛ «قُلْتُ أَ لَیسَ إِنَّمَا هِی لَیلَةٌ»؛ به حضرت عرض کردم مگر شب قدر یک شب نیست؟ «قَالَ بَلَى»؛ حضرت فرموند بله، یک شب است. «قُلْتُ فَأَخْبِرْنِی بِهَا»؛ عرض کردم پس شما بفرمایید کدام یک از آن‏ها است؛ چرا می‏فرمایید یا این یا آن؟! «قَالَ مَا عَلَیکَ أَنْ تَفْعَلَ خَیراً فِی لَیلَتَینِ».
در یک روایت دیگر که راوی‏اش شخص دیگری است، او هم همین سؤال را می‏کند. می‏گوید من به حضرت عرض کردم شب قدر چه وقت است؟ ایشان فرمودند شب بیست‏و‏یکم یا شب بیست‏وسوم؛ گفتم: «أَفْرِدْ لِی إِحْدَاهُمَا»؛ یعنی مشخص کنید که کدام یک از این دو شب است؛ حضرت فرمودند: «وَ مَا عَلَیکَ أَنْ تَعْمَلَ فِی لَیلَتَینِ هِی إِحْدَاهُمَا». چه می‏شود که تو در دو شب اعمالی را که وارد شده است انجام دهی و در آن دو شب دعا کنی!؟

* درجه‏بندی شب‏های قدر از نظر اهمیت

این‏هایی را که گفتم، برای روشن شدن اهمیت شب‏های قدر بود. شب بیست‏ویکم اهمیتش بیشتر از شب نوزدهم است و شب بیست‏وسوم اهمیتش از شب بیست‏ویکم بیشتر است. با توجه به آن روایتی که شب نوزدهم عرض کردم که می‏فرمایند شب نوزدهم، شبی است که بررسی می‏کنند و شب تقدیر و اندازه‏گیری کردن امور نسبت به سال آینده است. امّا این‏طور نیست که این بررسی بدون توجه به مسائل گذشته باشد؛ چون بحث این است که وقتی خداوند بخواهد امر فرماید که امور را تقدیر و ترسیم و اندازه‏گیری کنند و بعد هم ثبت و ضبط کنند، با توجه به سابقه رابطه‏ای است که عبد با مولایش داشته است. پس شب نوزدهم، شبِ بررسی سوابق است. شب بیست‏ویکم، شبی است که بعد از آنکه امور و سوابق آن بررسی شد، در آن شب ثبت و ضبط می‏شود؛ یعنی امور سال آینده را می‏نگارند. شب بیست‏وسوم هم شبِ توشیح است که جلسه گذشته عرض کردم.

* در شب قدر چگونه دعا کنیم؟

چون بحث ما راجع به دعا است، عرض کردم که در دعا سه چیز مطرح است؛ یکی «داعی» یعنی درخواست‏کننده و کسی که صدا می‏کند دیگری را و تقاضا می‏کند، دوم خودِ «دعا» و درخواست است، سوم هم «مدعوّ» یا درخواست‏شونده است که طرف مقابل است. این جلسه می‏خواهم بروم سراغ «درخواست». جلسه گذشته گفتم که وقتی وضع «درخواست‏کننده» را بررسی می‏کنیم، می‏بینیم وضع خراب است. یعنی رابطه بین درخواست‏کننده و درخواست‏شونده سال گذشته رابطه خوبی نبوده است. این جلسه ما می‏خواهیم وارد شویم در اینکه حالا چه می‏خواهی بگویی و از خدا چه می‏خواهی؟ پس این جلسه دنبال خواسته‏هایمان هستیم.
من یک مسأله عرفی را مطرح می‏کنم و بعد می‏روم سراغ روایاتی که روش دعا کردن را به ما می‏آموزند. سؤال من که عرفی هم هست، این است که اگر من با کسی رابطه‏ای داشتم و رابطه‏ام هم یک چنین رابطه‏ای بود که او به من محبّت می‏کرد و من در ازای محبّت‏هایش به او بد می‏کردم و هرچه روش او دوستانه بود، روش من ــ ‏نعوذبالله ــ دشمنانه بود، حالا اگر بخواهم از او درخواستی کنم، باید چه کار کنم؟ کارمان هم گیر کرده و سروکارمان هم با همان شخص است. حالا چه کار کنیم؟

* اوّل به بدی‏هایت اعتراف کن!

حالا فرض کنید من می‏روم پیش او؛ شرمنده و سرافکنده هم هستم. وقتی می‏روم آنجا، اوّلین چیزی که به او می‏گویم چیست؟ اوّلین حرفی که به او می‏زنم چیست؟ خودتان پیش خودتان جواب این سؤال را بدهید؛ چه کار می‏کنید؟ غیر از این است که اوّلین حرفی که به او می‏زنم، این است که می‏گویم «فلانی، من به تو بد کردم»؟ با این سوابق سوئی که پیش او دارم، اوّلین حرفم باید همین باشد دیگر؛ باید به او بگویم من بد کردم؛ امّا تو بیا ما را ببخش و ندیده بگیر. باید این اعتراف و عذرخواهی را بکنم تا بعد از آن رو داشته باشم که آن چیزهایی را که می‏خواهم با او مطرح کنم و تقاضاهایم را از او درخواست کنم.

* راه دعا را گم نکنی!

حالا می‏رویم سراغ روایات؛ این‏ها معارف ما است. روایات متعددی داریم که این بحث را مطرح کرده‏اند. کسی می‏آید خدمت امام صادق (علیه‏السلام) و می‏گوید: آقا، من دعا می‏کنم ولی دعاهایم به اجابت نمی‏رسد؛ چه کار کنم؟ مگر خدا نگفته است «اُدْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُم»؟ خودش این حرف را گفته است. این همه آیات قرآنی در این باب وارد شده است؛ پس چرا با این حال، وقتی ما خواستیم به ما نمی‏دهد؟ حضرت نکته‏ای را به او می‏فرماید و آن این است که به او می‏گوید: تو باید از جهت دعا وارد شوی و دعا کنی؛ می‏گوید: «وَ لَوْ دَعَوْتُمُوهُ مِنْ جِهَةِ الدُّعَاءِ لَأَجَابَکُمْ»؛ یعنی تو راه دعا را گم کرده‏ای؛ دعا راه دارد. «وَ لَوْ دَعَوْتُمُوهُ مِنْ جِهَةِ الدُّعَاءِ لَأَجَابَکُمْ وَ إِنْ کُنْتُمْ عَاصِینَ». اگر از خدا تقاضا کنی، امّا از همان راه دعا، اگرچه گناهکار هم باشی، جوابت را به تو می‏دهد.

* توبه کن و پوزش بطلب!

بعد حضرت به او دستورالعمل می‏دهد؛ ابتدا مسأله حمد و ثنای الهی را مطرح می‏فرماید که خودش بحث جداگانه دارد و بعد این جمله را دارد: «ثُمَّ تَعْتَرِفُ بِذُنُوبِکَ ذَنْبٍ ذَنْبٍ»؛ یعنی پیش خدا که رفتی، به یکایک گناهانت اعتراف کن و بگو بد کردم. «وَ تُقِرُّ بِهَا»؛ یعنی اقرار کن. بعد دارد: «أَوْ بِمَا ذَکَرْتَ مِنْهَا»؛ یعنی مگر تو می‏توانی خطاهایت را بشماری؟ نمی‏توانی! پس همان مقدار که یادت می‏آید چه کردی را اقرار کن. بعد می‌فرماید: «وَ تُجْمِلُ مَا خَفِی عَلَیکَ مِنْهَا»؛ یعنی آن چیزهایی که بر تو پوشیده است را اجمالاً اعتراف کن؛ یعنی همان جمله‏ای که من مکرّر گفته‏ام؛ این شب‏ها، شب‏هایی است که انسان برود درِ خانه خدا و بگوید خدایا، بد کردم؛ خیلی هم بد کردم. بدی‏هایم را هم نمی‏توانم بشمرم. امّا اجمالاً اعتراف می‏کنم. «فَتَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مِنْ جَمِیعِ مَعَاصِیکَ»؛ بعد آنجا عذرخواهی کن و بگو حالا از ما چشم‏پوشی کن. این یک نکته بود که امام صادق (علیه‏السلام) اشاره فرمودند.

* در دلت تصمیم بگیر که دیگر گناه نکنی!

امّا نکته دوم این است که حضرت در ادامه می‏فرمایند: «وَ أَنْتَ تَنْوِی أَلَّا تَعُودَ»؛ یعنی عذرخواهی کن و پوزش بطلب؛ بعد هم در دلت، نه زبانت، واقعاً بنا بگذار که دیگر این کارها را نکنی. «وَ تَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْهَا بِنَدَامَةٍ وَ صِدْقِ نِیةٍ وَ خَوْفٍ وَ رَجَاءٍ»؛ یعنی پوزش هم که می‏طلبی، با حالت پشیمانی و صدق نیت و با خوف و رجا باشد. در بهترین ایام و بهترین موقعیت‏ها که دعا به اجابت می‏رسد، آن هم در حالی که خودش مرا دعوت کرده و گفته بیا و من هم آمده‏ام و سرافکنده هم هستم، اعتراف هم ‏می‏کنم به اینکه من بد کرده‏ام، تصمیم هم می‏گیرم که دیگر بد نکنم؛ این‏ها همه مقدمه این است که بتوانم از خدا درخواست کنم.

* از خدا کمک بخواه که مطیع او شوی!

آن وقت، حضرت این را در یک قالب می‏ریزند و می‏فرمایند: «وَ یکُونُ مِنْ قَوْلِکَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَعْتَذِرُ إِلَیکَ مِنْ ذُنُوبِی وَ أَسْتَغْفِرُکَ وَ أَتُوبُ إِلَیکَ»؛ یعنی حالا که می‏خواهی با خدا حرف بزنی، بگو خدایا من معذرت می‏خواهم از گناهانم؛ من از تو می‏خواهم که از من بگذری و توبه‏ام را بپذیری. امّا تنها خواسته‏ات این نباشد؛ از خدا فقط نخواه که از گناهانت بگذرد؛ بلکه در دعاهایی که این شب‏ها می‏کنید، از خدا بخواهید که خدا کمکتان کند که سال آینده مطیع خدا باشید. «فَأَعِنِّی عَلَى طَاعَتِکَ وَ وَفِّقْنِی لِمَا أَوْجَبْتَ عَلَی مِنْ کُلِّ مَا یرْضِیکَ». از خدا این‏ها را بخواه. مغفرت بخواه، تصمیم هم بگیر که دیگر دستت را به آن خطاها آلوده نکنی، بعد هم بگو ای خدا، حالا کمکم کن که سال آینده من دیگر این‏طور گناه نکنم.

* یک توجه، فقط یک توجه کافی است!

آن‏وقت مطمئن هم باش که او می‏گذرد. من یقین دارم؛ اصلاً اعتقادم این است که آن‏هایی که امشب «یک توجه» به خدا کرده‏اند، همه آن‏ها آمرزیده هستند. «یک توجه»، بیشتر هم نه! همین یک توجه به اینکه «خدایا ما بد کردیم»، همه چیز تمام می‏شود؛ او هم کار را تمام می‏کند. پس اوّل معذرت‏خواهی کن؛ بعد هم طلب کمک کن که سال آینده دیگر من این‏طور عمل نکنم و بگو خدایا، تو خودت دستم را بگیر. این روند دعا را به ما یاد داده‏اند. چون من بحثم امشب همین بود که درخواست کننده، درخواستش در این شب‏ها چه باشد، گفتم که اوّل مغفرت، امّا با اعتراف به گناهان؛ بعد هم طلب کمک از خدا برای اینکه سال آینده من آلوده به گناه نشوم و مطیع او باشم.

* حالا دعا کن!

این تازه مقدمه درخواست‏های بعدی ما است. اینجا است که خطاب می‏رسد حالا چه می‏خواهی؟ درخواستت چیست؟ در عرف خودمان هم همین‏طور هستیم که اگر طرف مقابلمان یک انسان کریم باشد، وقتی برویم پیش او و بگوییم آقا، ما معذرت می‏خواهیم، ما به شما بد کردیم، ولی کارمان گیر کرده، او چه جواب می‏دهد؟ می‏گوید: «سَلْ حَاجَتَک»! حالا حاجت‏هایت را از من بخواه! بگو ببینم از من چه می‏خواهی؟ این عین تعبیری است که در روایات ما هست. خدا خطاب می‏کند بگو؛ سؤال کن؛ بخواه؛ چه دنیوی، چه اخروی. حالا من چه بخواهم؟
در اینجا یک مطلبی را عرض کنم. ما چون مخلوقیم، همه ما تنگ‏نظریم. یعنی چون محدودیم، ــ ‏نعوذبالله ــ خدا را هم مثل خودمان فرض می‌کنیم. امّا این تصور اشتباه است. در معارف ما این‏ هست که آنچه را که به ذهنت می‏آید از خدا بخواه، امّا به این بسنده نکن. بگو خدایا، این‌‌هایی که به ذهن من می‏رسد، همین است؛ امّا سال آینده ما نمی‏دانیم چه گرفتاری‏هایی ممکن است برای ما پیش بیاید. یک چیزهایی هست که ما به آن‏ها محتاج می‏شویم و الآن به فکرمان هم نمی‏آید. لذا بسنده کردن و اکتفا کردن به این گرفتاری‏هایی که در ذهنمان هست یا احتیاجات فعلیه‏ای که الآن داریم، اشتباه است.

* فَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ

روایت از پیغمبر اکرم (صلّی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلّم) است که حضرت فرمود: «إِنَّ الرِّزْقَ لَینْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ عَلَى عَدَدِ قَطْرِ الْمَطَرِ»؛ یعنی روزی‏ها از جهت عِلوی به عدد قطره‏های باران به سوی بندگان می‏آید؛ این عنایت الهی است. «إِلَى کُلِّ نَفْسٍ بِمَا قُدِّرَ لَهَا»؛ به سوی هر انسانی به همان اندازه‏ای که برای او تقدیر شده نازل می‏شود. فرض بفرمایید امشب از خدا می‏خواهیم که مقدّرات سال آینده ما را از هر جهت خوب رقم بزند. ولی این را هم بدان: «وَ لَکِنْ لِلَّهِ فُضُولٌ»؛ خیال نکنی که فقط همین است و به همین اندازه مقدّر می‏توانی از او بخواهی؛ نخیر، خدا زیادتی دارد که من و تو آن زیادتی را اصلاً نمی‏توانیم درک کنیم. «فَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ». از خدا نسبت به اضافه‏هایش و زیادتی‏هایش درخواست کن. برو سراغ اضافه‏هایش؛ نه تنها آنچه را که برای هر کس مقدّر کرده است.

* برای دیگران هم دعا کن!

آن وقت اینجا می‏خواهم یک نکته را هم عرض کنم؛ ما در روایات بسیار داریم که برای دیگران خواستن و در حقّ دیگران دعا کردن، موجب می‌شود که برای من هم فزونی پیدا کند و خدا برای من را هم بیافزاید. یکی از عواملی که در زیادتی نسبت به حاجات مؤثر است، همین دعا کردن برای غیر است. پس اوّلاً ما در خواسته‏های مربوط به خودمان نباید نظرتنگی کنیم؛ از آن طرف هم اکتفا و بسنده نکنیم به خودمان؛ بلکه باید برای دیگران هم دعا کنیم.
من برای شما مثال می‏زنم؛ بسیاری از گرفتاری‏ها هست که من ندارم، ولی مسلّماً افرادی هستند که مبتلا به آن گرفتاری‏ها هستند. عکس آن هم همین‏طور است. اگر من برای همه دعا کنم، اثرش این است که اوّلاً آن گرفتاری‏ها از او برطرف می‏شود و ثانیاً دیگر به سراغ من نمی‏آید. این‏ها همه معارف ما است. اینکه ما در روایاتمان داریم که لیالی قدر، اطراف این مجالس را فرشتگان الهی گرفته‏اند و نازل شده‏اند و برای ما دعا می‏کنند، چه بسا اشاره به همین باشد. چه بسا این داعی خودش به آنچه که محتاج است، اصلاً توجه ندارد تا درخواست کند؛ اینجا اگر ما برای دیگران دعا کنیم، آن فرشته‏ها که از احتیاجات ما آگاهند، برای ما دعا می‏کنند. این‏ها را می‏گویم تا بفهمید که از خدا چه بخواهید و از این موقعیت بهترین استفاده را بکنید.

* اصلاً روی نماز و روزه ‏هایت حساب نکن!

موقعی که این روایات را می‏دیدم، گفتم نسبت به گناهانمان که شُبهه‏ای نیست؛ سراپای ما را خطا گرفته است. امّا بالأخره ما در عرض این یک سال گذشته، طاعات و عبادات ظاهری هم انجام داده‏ایم. فرض کنید در این ماه رمضان به حسب ظاهر روزه هم گرفته‏ایم و کارهایی را که صورت طاعت داشت، انجام داده‏ایم. ولی این را به شما بگویم که این طاعت‏ها اصلاً قابل ارائه نیست تا مثلاً بخواهی بگویی خدایا، من برای تو یک‏چنین کاری را هم کرده‏ام. آن‏قدر این طاعات ما آفات دارد که کار به اینجا نمی‏رسد که بتوانیم یک چنین حرفی را هم بزنیم. من این‏ها را می‏گویم برای اینکه یک‏وقت کسی پیش خودش فکر نکند ما این همه نماز خواندیم، روزه گرفتیم، کذا و کذا و کذا ...! بگو ببینم، کدام‏یک از این اعمالت خالصاً مخلصاً لِوجه‏الله بود!؟ می‏توانی بگویی!؟ من که نمی‏توانم بگویم! نور به قبرش ببارد، استاد ما ــ ‏رضوان الله تعالی علیه‏ ــ را که فرمود: «من دو رکعت نماز برای خدا نخوانده‏ام». وقتی او چنین می‏گوید، ما چه می‏توانیم بگوییم!؟ البته فرمایش ایشان در یک سطح بالای معرفتی بود؛ در سطح ما اصلاً کار به آنجاها نمی‏کشد!

* حُبّ علی (علیه‏السلام) به طاعاتت جان می‏بخشد

امّا روایتی از پیغمبر اکرم (صلّی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلّم) است که دل‏گرمی ما به همان روایت و امثال این روایت است. حضرت فرمود: «مَنْ أَحَبَّ عَلِیاً قَبِلَ اللَّهُ تَعَالَى مِنْهُ صَلَاتَهُ وَ صِیامَهُ وَ قِیامَهُ وَ اسْتَجَابَ دُعَائَهُ». یعنی اگر کسی علی (علیه‏السلام) را دوست بدارد، ــ ‏نفرمود شیعه علی باشد؛ بلکه فرمود همین که علی (علیه‏السلام) را دوست داشته باشد ــ این محبّت علی (علیه‏السلام) به اعمال و طاعاتش جان می‏بخشد و اسکلت اعمال ظاهری‏اش را زنده می‏کند؛ خدا نماز‏هایش را قبول می‏کند؛ روزه‏هایی که گرفته است را خدا از او قبول می‏کند؛ عبادت‏هایی را که کرده است، همه را می‏پذیرد. بعد هم دارد: «وَ اسْتَجَابَ دُعَائَهُ»؛ عجب! پس معلوم می‏شود یکی از عوامل اجابت دعا، حُبّ علی (علیه‏السلام) است. این جزء معارف ما است.
من که خودم را نگاه کردم، دیدم من علی را دوست دارم؛ خدا که از دل من آگاه است. من بعید می‏دانم در این جمع ما کسی باشد که علی را دوست نداشته باشد. مگر می‏شود!؟ بدانید که معصیت‏ها با یک توجه و یک معذرت‏خواهی تمام است و بخشوده می‏شود؛ از آن طرف، اطاعت‏های دست‏وپا شکسته ما را هم حُبّ علی (علیه‏السلام) جان می‏بخشد و روح می‏دهد و آنها را زنده می‏کند. خدا هم این‏ها را قبول می‏کند.

* امشب در خانه علی(علیه‏السلام) چه خبر است؟

التماس دعا دارم؛ برویم خانه علی(علیه‏السلام). برویم آنجایی که همه چیزمان را از آنجا داریم. در روایات می‏نویسند علی (علیه‏السلام) امشب در بستر بود. اطراف بستر علی (علیه‏السلام) فرزندانش بودند. حضرت ابتدا رو کرد به پسر بزرگترشان امام حسن(علیه‏السلام) و با او شروع کرد صحبت کردن و وصیت‏هایی به فرزندش کرد؛ بعد خطاب کرد به همه فرزندانش؛ یعنی امام حسن، امام حسین، ابوالفضل(علیهم‏السلام)؛ همه نشسته‏اند؛ حتّی دخترها از جمله زینب (سلام‏الله‏علیها) هم نشسته‏اند. به آن‏ها فرمود بعد ازمن فتنه‏ها از هر طرف به سمت شما می‏آید. اینجا شخص خاصی را جدا نکرد؛ همه بچه‏ها را گفت. یعنی یا حسن، یا حسین، یا ابالفضل، یا زینب این را بدانید که فتنه‏ها از هر طرف به سوی شما می‏آید و منافقین این امّت کینه دیرینه خود را از شما طلب می‏کنند و می‏خواهند انتقام بکشند؛ بر شما باد به صبر!
یک‏وقت دیدند علی (علیه‏السلام) صورتش را کرد سمت حسین (علیه‏السلام) و گفت در خصوص شما، ای حسین، فتنه‏ها از هر سو و از هر جانب به سمت تو می‏آید؛ بر شما باد به صبر! تا اینجا باز هم کلّی فرمود؛ امّا در روایت دارد حضرت دو مرتبه رویش را کرد به حسین (علیه‏السلام) و گفت: یا اباعبدالله، این امّت تو را شهید می‏کنند؛ بر شما باد به تقوا و صبر! در اینجا می‏نویسند وقتی علی (علیه‏السلام) این جمله را گفت بی‏هوش شد. چه شد که علی (علیه‏السلام) بی‏هوش شد؟ من می‏گویم صحنه روز عاشورا نزد علی (علیه‏السلام) تمثّل پیدا کرده بود؛ امّا کدام صحنه از عاشورا؟ صحنه شهادت حسین (علیه‏السلام). آن صحنه چه موقعی بود؟ «و الشِّمْرُ جَالِسٌ عَلَی صَدْرِه»؛ آن موقعی که شمر روی سینه حسین (علیه‏السلام) نشسته بود ... ولی آن موقع شهادت حاصل نشد؛ می‏دانید شهادت در چه موقعی حاصل شد؟ می‏نویسند آن خبیث یک جسارتی کرد؛ حسین (علیه‏السلام) را برگرداند ... صورت حسین (علیه‏السلام) به زمین آمد ....
در روایت دارد علی (علیه‏السلام) به هوش آمد؛ نگاهی به فرزندانش کرد و شروع کرد این جملات را گفتن: «اینک رسول خدا آمده است؛ عمویم حمزه آمده است؛ برادرم جعفر آمده است؛ به من می‏گویند علی بشتاب! ما منتظر تو هستیم». علی (علیه‏السلام) چهره‏اش را برگرداند به طرف تمام فرزندانش و گفت شما را به خدا می‏سپارم؛ «السَّلَامُ عَلَیکُم یا مَلَائِکَةَ اللهِ؛ لِمِثْلِ هذا فَلْیعْمَلِ الْعامِلُونَ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِینَ اتَّقَوْا وَ الَّذِینَ هُمْ مُحْسِنُون». در روایت دارد عرق به چهره علی (علیه‏السلام) نشست؛ دیدگانش را روی هم گذاشت؛ پاها را به سوی قبله کشید؛ این جملات را می‏گفت: «أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّه وَحْدَهُ ...»

هراس پیشاپیش فتنه گران از طنین انزجار ملت در روز قدس !!!

یک روز پس از اظهارات محتشمی پور در تخطئه تلویحی شعار «نه غزه، نه لبنان»، سیدمحمد خاتمی دیگر عضو مجمع روحانیون مبارز نیز در ادبیاتی مشابه به تخطئه تلویحی این شعار پرداخت. وی یک سال پس از افتضاح فتنه گران در حاشیه راهپیمایی روز قدس، گفت مسئله یا ایران، یا فسطین، برداشت غلطی است و از نظر حقوقی و اخلاقی باید با اشغال فلسطین مقابله کرد.
اظهارات هماهنگ دو عضو مجمع روحانیون نشان می دهد پیش از این بر سر شکستن سکوت- و بلکه جانبداری یک سال پیش از پیاده نظام رژیم صهیونستی در روز قدس- هماهنگی هایی صورت گرفته است. مجمع روحانیون که یکی از ارکان فتنه سال 88 بود، پس از اعلام انزجار ملت ایران از سران فتنه در دو یوم الله 9 دی و 22 بهمن 1388، نگران است که یوم الله امسال روز قدس نیز تبدیل به صحنه نمایش ابراز خشم و انزجار ملی نسبت به فتنه گران شود و به همین دلیل با پیش دستی می کوشد حساب خود را از ستون پنجم و مزدوران رژیم صهیونیستی که به تحریک سران فتنه به خیابان آمده بودند، جدا کند.
خاتمی روز گذشته در دیدار کمیته دانشجویی سابق دبیرخانه حمایت از فلسطین اظهار داشت: مسئله یا ایران یا فلسطین برداشت غلطی است. روز قدس نماد حمایت از حق و مبارزه با ظلم، تجاوز و اشغال است.
وی افزود: باید دید چگونه می توان به وحدت رسید و از خنثی شدن نیروها و انرژی هایی که متأسفانه در جامعه ما بد مصرف می شود بهتر استفاده کرد. واقعا می شود با وجود اختلاف سلایقی که وجود دارد نسبت به بسیاری از مسائل از جمله روز قدس به تفاهمی رسید و در جامعه جوان ما به نوعی شاهد وحدت بود.
وی همچنین گفت: آنچه در فلسطین می گذرد فاجعه بزرگ بشری و تاریخی است و طبیعی است ملت ما که نسبت به سرنوشت خود و سرنوشت بشر دغدغه فراوانی داشته و انقلاب بزرگی کرده، نمی تواند نسبت به این امر بسیار مهم بی تفاوت باشد. آنچه در فلسطین رخ می دهد یک فاجعه بی نظیر است.
خاتمی گفت: روز قدس به تشخیص و اعلام حضرت امام خمینی و قبول ملت به عنوان نماد حمایت از حق و مبارزه با ظلم، تجاوز و اشغال و سرکوب و آوارگی در آخرین روزهای ماه مبارک رمضان تعیین شده است. بنابراین جانبداری از فلسطین برای ما یک اصل اسلامی، انسانی و حقوق بشری است.
خاتمی اضافه کرد: ایران به خاطر آزادی خواهی و استقلال طلبی بهترین و والاترین مدافع مردم فلسطین است.
مسئله «یا ایران یا فلسطین» برداشت غلط یا القاء خطرناکی است که از سوی دیگران مطرح می شود. مسئله قرار گرفتن ایران و فلسطین مسئله ای نیست که در ذهن و وجدان جامعه ما وجود داشته باشد و همه مردم ایران از رنج این ملت مظلوم رنج می کشند.
البته سخنان خاتمی درباره ملت ایران اعتراف دیرهنگام به هویت اسلامی و انسانی این ملت بزرگ است اما آنچه جای سؤال دارد این است که اولا چرا موضع گیری علیه تحرک ناکام به نفع رژیم صهیونیستی با یک سال تأخیر و آن هم ناتلویح؟ ثانیا چرا همان اجیرشدگان رژیم صهیونیستی که در آن روز به گرد کسانی چون کروبی و موسوی حلقه زده بودند، همان هایی بودند که با افتخار خود را اصلاح طلب و سبز معرفی می کردند و از سوی خاتمی و کروبی و موسوی مورد حمایت قرار داشتند؟ آیا اینها همین وابستگان به گروهک ها نبودند که زیر عبا و قبای کسانی چون خاتمی توانستند آشوب به راه بیندازند، آتش سوزی درست کنند، به نفع آمریکا و اسرائیل شعار دهند، روی جمهوری اسلامی خط بکشند، عکس حضرت امام خمینی و پرچم عزاداران حسینی را به آتش بکشند و به امام و رهبری و ولایت فقیه و قانون اساسی اهانت کنند؟ ثالثا آقای خاتمی و دیگر بازیگران فتنه در مجمع روحانیون پاسخ دهند که به نام اصلاح طلبی و جنبش سبز کدام خیانت ها را در همین یک سال و نیم گذشته مرتکب شده اند که نتانیاهو نخست وزیر رژیم صهیونستی می گوید اصلاح طلبان و سبزها بزرگ ترین سرمایه اسرائیل هستند و شیمون پرز رئیس کودک کش رژیم صهیونستی و جلاد اصلی جنایت در غزه می گوید آنها به نیابت از ما با جمهوری اسلامی می جنگند؟!
اکنون هم فرمول بسیار ساده ای وجود دارد. اگر خاتمی و عناصر همسو با وی در مجمع روحانیون در ادعای خود صادقند که مخالف رژیم صهیونستی و همراه جمهوری اسلامی و امام و رهبری هستند، حداقل در لفظ از فتنه گرانی چون موسوی و کروبی و عملکرد عوامل میدانی فتنه در 8 ماهه پس از انتخابات اعلام برائت و انزجار کنند و به یقین نخواهند کرد چون خود بخشی از این فتنه بلکه کارگردان آن بوده اند.

پیاده نظام شکست خورده ای که دنبال عرق و ورق است

یک سایت صهیونیستی از بقایای فتنه سبز خواست روز قدس مشغول عرق و ورق و تفریح نباشند و برای یکبار هم که شده حس مسئولیت داشته باشند!
بالاترین که مطالب این روزهایش تبدیل به زنگ خنده شده، خطاب به بقایای گروهک ها می نویسد: برای روز قدس چه کار می کنید. آرزوی جمهوری اسلامی این است که سبزها بروند شمال یا هر جای تفریحی دیگه حال کنند. عرق، ورق، ویسکی، سکس. نکنه این هفته هوس کوه، شمال و یا مسافرت به هر جای دیگه بکنید. نکنه بگید مگه ما چه کار می توانیم بکنیم، از همان جا با ماهواره و اینترنت دنبال می کنیم.
این سایت ضد انقلابی همچنین نوشت: نکنه الان بی تفاوت پیش خودت بگی خب می مانم، یک سری حول و حوش11 تنهایی با ماشین می رم ببینم چه خبره. نه، اگه روزه نیستید ساعت 8 یک صبحانه مفصل، ساعت 9 آماده باش، سر ساعت 10، پیاده نظام و سواره نظام سر قرار ]![ الان چه کار می کنی. نکنه راحت نشستی تا خبرت کنند، بلند شو وقت کم داریم. آفرین اگه خوب کار کنیم می توانیم عصر جمعه بریم تفریح همراه با روح شاد سهراب و کیانوش و ترانه ]![
شایان ذکر است اغلب این مطالب تحریک آمیز بی رمق از خارج از کشور پردازش شده و با جعل امضا به عنوان یک هموطن و.... در بالاترین درج می شود.
بالاترین در مطلب دیگری نوشت: این آخرین فرصت برای ماست. نیروهای حکومت مدتی است خیالشان از بابت ما راحت شده و می گویند جنبش سبز شکست خورده است. اگر این بار اتفاقی نیفتد مطمئن باشید دیگه نخواهیم توانست خود را به عنوان یک نیرو نشان دهیم.
آخرین و رسواترین تحرک خیابانی عناصر وابسته به گروهک های منافقین، تندر، بهائیت و نهضت آزادی، نمایش رسوای 8 ماه پیش در روز 6دی (عاشورا) بود که تیر خلاص را نیز به جریان فتنه زد و موج خروش و اعتراض بی سابقه اجتماعی علیه فتنه گران را در روز یوم الله 9 دی و سپس 22 بهمن به همراه آورد.

دستاورد جدید ایران در زمینه فیلترینگ ! + بروز شد

فیلترینگ در ایران و بسیاری از کشورها از سابقه طولانی برخوردار است . باید قبول کرد که این موضوع طبیعی است که هر کشوری از نفوذ و دخالت در امور داخلی خود عصبانی و از آن ممانعت به عمل آورد .

اما پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم کشورهای مداخله گر و جریان داخلی وابسته به آنها انتشار انواع و اقسام فیلتر شکن ها را در دستور کار خود قرار دادند . یکی از این نرم افزار ها ، U نام داشت که تحت نسخه های متعدد (95،96،996و997) ،شمارگان بالا  و با حجم کم در کشور توزیع شد . حتی سایت جرس ، رادیو زمانه ، روزنت ، رادیو فردا و.... لینکهایی جهت دانلود در وبسایتهای رسمی خود قرار دادند . این نرم افزار به سرعت تبدیل به فراگیرترین فیلتر شکن در کشور شد و حتی در برهه ای نزدیک به 22 بهمن در متروها  بلوتوث می شد !

اما چند ساعتی از درج این پست در وبلاگم نمی گذرد که این نرم افزار توسط ارتش سایبری ایران (وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) از کار افتاد .

خبر به روز شده  : متاسفانه گویا دوباره فیلتر شکن با تغییر سرور فعال شده !

مادرمان مریض بود... پدرمان مرده بود دفترمان را جوی آب برد...!

2 زن و مرد کلاهبردار و شایعه ساز که با داستان تخیلی «ترانه موسوی» پناهندگی گرفتند، به دنبال اعتراف یک همدست خود به دروغ بودن کل داستان در مخمصه شدید قرار گرفته اند.
رضا والی زاده- همکار فعلی بی بی سی- و لیلا ملک محمدی که از چند ماه پیش از کشور گریخته اند، شایعه شکنجه و تجاوز و سوزاندن ترانه موسوی را برای اولین بار از طریق امید حبیبی نیا(روزنامه نگار ضد انقلاب خارج نشین) منتشر کرده و کمیته تحقیق وابسته به کروبی و موسوی(الویری و بهشتی) را نیز بازیچه خود قرار داده بودند.
چند روز پیش امید حبیبی نیا با انتشار گزارشی مفصل، روند این شایعه سازی و انتشار آن را روایت کرد و توضیح داد که با پیگیری های متعدد چند ماهه باخبر شده که تمام ماجرای ادعایی والی زاده و ملک محمدی از اساس دروغ بوده است. او البته از انتشار نام این دو نفر خودداری کرده و صرفا به عنوان «ر.و» و «ل.م» از آنها یاد کرده بود. وی توضیح داده بود که به شیوه های مختلف با افراد گوناگون و دوستان خود در تهران تماس گرفته بود تا ابعاد شایعه منتشره را بررسی کند اما سرانجام معلوم شده که نه محل سکونت ادعا شده از سوی والی زاده و ملک محمدی واقعیت دارد و نه هیچ نشانه ای از خانواده، دوستان و بستگان «ترانه موسوی» ادعایی وجود دارد. حبیبی نیا تاکید کرد «من اعلام می کنم فریب منابعم را خوردم و ماه هاست مطمئنم ترانه موسوی وجود خارجی ندارد».
به دنبال انتشار این گزارش مفصل، والی زاده و ملک محمدی که همه رشته های خود برای کلاهبرداری و دریافت پناهندگی را پنبه شده می دیدند، مجبور به واکنشی جالب توجه شدند. آن دو در توجیه فقدان سند نوشته اند: گروهی از کسانی که در خبر تردید کرده اند، مسئولانه خبر را کالبدشکافی و اجزاء آن را تحلیل می کنند اما چنان به تئوری های تولید و انتشار خبر متکی هستند که نمی توانند فرایند تولید یک خبر در شرایط خاص]!؟[ را از تئوری های خبر که در دانشکده های خبر گفته می شود جدا کنند. ماجرای ترانه موسوی نخستین بار توسط هم بندان او]!؟[ برای ما روایت شد و این خبر به شهادت شاهد دیگری]!؟[ نیز موکد شد. کامپیوتر ترانه پر بود از عکس های تجمعات انتخاباتی و راهپیمایی های اعتراضی؛ خانواده او هیچ یک از این عکس ها را جز همان یک عکس در اختیار ما قرار ندادند. پس از انتشار خبر، ارتباط ما با خانواده سه نفره او قطع شد. از این خانواده 3 نفره تنها مادری سال خورده مانده بود چرا که پدرش دو هفته پس از کشته شدن ترانه درگذشت]![ تماس های تلفنی ما با یکی از نزدیکان این خانواده کم کم از صراحت گفتار تهی شد و به کلمات رمز آمیخته به دلهره گرایید تا آن که کاملا و به صورت یکطرفه قطع شد]![
گفتنی است همکاری رضا والی زاده با شبکه BBC پس از فرار از کشور خود می تواند سرنخ گویایی درباره ریشه های پردازش پروژه سراسر دروغ ترانه موسوی باشد.

شاه سلطان حسین ها !

مدتی پیش مقاله ای رو میخوندم از سایت فارین پالسی ، با عنوان " چرا گزینه حمله نظامی به ایران به روی میز برگشت ؟ "

در این مقاله آمده که  که دلیل اصلی برگشتن گزینه نظامی و تقویت موضع طرفداران جنگ علیه ایران درآمریکا و اسرئیل  ، اینست که ایران ضعیف تر شده. و یکی از دلایل اصلی این ضعیف تر شدن ایران  ، حوادث پیش آمده بعد از انتخابات سال گذشته و تبعات داخلی و خارجی اونه.

یادم نمیره که  از چند سال پیش که وبلاگ  آقای محمد علی ابطحی رو میخوندم ، بارها این نکته رو در نوشته هاش میدیدم که مسئله هسته ای و ماجراجویی های این دولت باعث شروع جنگ خواهد شد و  اینکه دریغ است که ایران ویران شود و ...  وبارها عاملین حوادث پارسال - نظام رو به عقب نشینی از منافع ملی تشویق میکردند مثل  نامه مجلس ششم به رهبری برای نوشیدن جام زهر و...

نکته  جالب اینکه در دوران بوش که اوج تهدیدات نظامی بر علیه ایران بود بالاخره جنگی اتفاق نیفتاد ونظام عقب نشینی های هسته ای را جبران کرد. ولی همون کسانی که ته دل ملت را از ترس جنگ خالی میکردند و حاضر بودند از منافع بلند مدت واستراتژیک ملت بگذرند ،در انتخابات پارسال  به خاطر منافع شخصی ،تهدیدی را که مدتی بود حتی کنایه ای  هم مطرح نمیشد ، دوباره مطرح ساختند.

در حالی که واشنگتن پست  به محض اعلام خبر سوخت رسانی به نیروگاه بوشهر ، از حمله اسرائیل به ایران  طی دوروز آینده خبر داده بود ، ولی نیویورک تایمز دیروز خبر داده بودکه ایران تا یکسال دیگر امکان دستیابی به سلاح هسته ای رو نداره . اکثر تحلیلگران این مقاله نیویورک تایمز رو به معنای پس گرفتن تهدیدات قبلی ارزیابی کردند. دو روز تا یکسال خیلی توفیر داره .

تهدید به حمله دوروزه از سوی واشنگتن پست قبل از سخنان رهبری بود ومقاله نیورک تایمز بعد از صحبتهای رهبری. صحبتهایی که بمب خبری چند روز اخیر بود. اینکه محدوده درگیری فقط ایران نخواهد بود .

رهبری در صحبت هاشون گفتند که چطور مسئولین دولت قبل ، از تهدیدات نظامی دچار رعب شده بودند و اینکه رئیس دولت ایران در زمان کلینتون ، چند بار اعلام نگرانی کرده بودند که مبادا جنگی صورت بگیرد و سازندگی های کشور خراب شود .

شاه سلطان حسین ها ،شجاع ترین ملت ها را ذلیل خواهند کرد !

منبع :

وبلاگ شخصی اسحاق رهنما

فواحش فرانسه هم وارد داد و قال حقوق بشر شدند!

پس از چندماه غوغای سیاسی و رسانه ای بی ثمر از سوی محافل غربی و ضدانقلابی، شیرین عبادی اعتراف کرد هیاهو بر سر پرونده «س-م» (متهم به زنای محصنه و مباشرت در قتل همسر) بی فایده بوده است. این سلطنت طلب خارج نشین حتی ادعا کرد بزرگ نمایی این پرونده، کار وزارت اطلاعات ایران برای انحراف ذهن جریان معارض با جمهوری اسلامی بوده است!
رادیو فردا که خود سرکردگی هوچیگران درباره پرونده مذکور را به عهده داشته با شیرین عبادی گفت وگو کرد و گفت: برای اینکه حواس ها از زندانیان پرت شود، دولت با طرح مسائلی چون دعوای زرگری یا مجازات های غیرمنطقی برای مجرمین عادی، توجه بین المللی را جلب کرده است. به عنوان مثال حکم سنگسار خانم ]...[ از این جنس است. چگونه است که این خانم به یکباره تبدیل به کمپین بین المللی می شود و توجه افکارعمومی را به خود جلب می کند تا حدی که ما فراموش می کنیم بر سر زندانیان و آن 17 زندانی که اعتصاب غذا کردند و تا پای مرگ رفتند، چه می آید. اما متاسفانه نه در سطح ملی و نه در سطح بین المللی آن گونه که باید به این مسئله توجه نشد چون داستان این خانم را وزارت اطلاعات به نحوی جلو انداخت که توجه همگان جلب شود و مسئله بزرگ تر را فراموش کنیم. به جای آن همه داد و قال و جنجال که برای این خانم به پا کردیم، آیا جا نداشت برای آن زندانی ها که تا پای مرگ رفتند، حداقل به همان میزان حساسیت نشان می دادیم؟
از خواب بیدار شدن ارگان رسمی سازمان سیا و به میدان آوردن مهره ای چون عبادی در حالی است که پیش از وزیر خارجه آمریکا، وزارت خارجه انگلیس و برخی مقامات فرانسوی و آلمانی با هیجان زدگی به میدان آمدند و مدعی حمایت از کسی شدند که در کنار ارتکاب عملی غیراخلاقی، مرتکب مباشرت در قتل همسر خود هم شده است.
به غیر از گروهک های ضدانقلاب نظیر سلطنت طلبان و... که خیانت به همسر را عادی می شمارند و خود نیز بعضاً به آن خیانت پایبندند، به تازگی کارلا برونی همسر بدنام نیکولا سارکوزی و آجیوانی بازیگر فاسدالاخلاق فرانسوی طی اظهارنظرهایی، از «س-م» حمایت کردند. برونی، هنرپیشه و خواننده فاسدالاخلاق ایتالیایی اگرچه توانست خانواده سارکوزی را از هم بپاشد و همسر رئیس جمهور فرانسه شود اما به تازگی اخبار جدیدی از ارتباطات وی با یک خواننده منتشر شد. وی در دفاع از «س-م» گفته است: حکم صادره ناعادلانه است. من واقعاً از اینکه او به خاطر دوست داشتن یک نفر محکوم به مرگ شده، واقعاً متعجب شدم. خانم ]...[ از همان جا در قعر سلولتان بدانید که همسر من آزادی شما را دنبال می کند و هرگز شما را فراموش نخواهد کرد(!) آجیوانی بازیگر بدسابقه فرانسوی هم در حمایت از س-م گفت: نام او ]...[ در قلب من حک شده و هر روز بر زبانم جاری است. تو سرشار از توانایی های سرکوب شده ای(!)
یادآور می شود وزیر خارجه فرانسه روز گذشته خواستار تحریم ایران در حمایت از «س-م» شد.

100پایگاه آمریکایی زیر آتش موشک‌های زلزال ایران است

یک فرمانده سپاه در گفت‌وگو با الرأی‌العام:

100پایگاه آمریکایی زیر آتش موشک‌های زلزال ایران است

خبرگزاری فارس: یک فرمانده سپاه پاسداران با بیان اینکه در صورت حمله به ایران، "شب اسرائیل را با آتش موشکی خود به روز تبدیل می‌کنیم " تاکید کرد که 100پایگاه نظامی آمریکا در منطقه زیر آتش موشک‌های زلزال ایران قرار دارد.

به گزارش فارس، یکی از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران در گفت‌وگو با روزنامه کویتی "الرأی العام " اعلام کرد که ایران برای مقابله با تهدیدهای احتمالی برنامه کاملی برای جنگ فراگیر آماده کرده است.
این فرمانده سپاه پاسداران که خواست نامش فاش نشود، به الرأی العام اعلام کرد: اگر اسرائیل یا آمریکا یا هر دو با هم اهداف اقتصادی و نظامی ایران را هدف بگیرند، واحدهای ویژه ایران بویژه واحدهای موشکی که برای مقابله با این تهدیدها آماده شده‌اند، به همراه نیروی هوایی به صورت خودکار همه اهدافی را در همه کشورهایی خواهند زد که خاک خود و پایگاه‌های خود را در خلیج فارس برای حمله به ایران در اختیار [دشمن] گذاشته‌اند و در کشورهایی که ایران آنان را دشمن خود محسوب کند.
بنا بر این گزارش، در صورت حمله احتمالی به ایران، تهران منطقه خلیج فارس، عراق، اردن و اسرائیل را میدان جنگ خود می‌داند و بیش از 100 پایگاه آمریکا در کشورهای خلیج فارس تحت آتش ایران قرار خواهد گرفت. ایران هزاران موشک زمین به زمین پیشرفته و جدید بخصوص از نوع زلزال2 و همچنین موشک‌های فاتح 110 دارد که شهرهای نفتی و تاسیسات و زیرساخت‌های نفتی هر یک از کشورهایی را خواهد زد که اجازه استفاده از خاک خود را به دشمن ایران بدهند.
این فرمانده سپاه با بیان اینکه گذشته از این که حمله از چه جایی باشد، کوچک‌ترین حمله یا نخستین حمله به ایران، واکنش موشکی شدیدی علیه رژیم صهیونیستی به همراه دارد، تاکید کرد که "شب اسرائیل را با آتش خود به روز تبدیل می‌کنیم و موشک‌های ما همه شهرهای آن را خواهد گرفت و البته تاسیسات ‍[اتمی] دیمونا نیز مستثنی نخواهد بود ".
الرای العام به نقل از این فرمانده سپاه، سامانه دفاع ضدموشکی "گنبد آهنین " رژیم صهیونیستی را "شوخی " توصیف و اعلام کرد که این سامانه مقابل کلاهک‌های خوشه‌ای موشک‌های ایران بیشتر شبیه شوخی است.
وی با بیان اینکه بهتر است کشورهای خلیج فارس بی‌طرفی خود را اعلام و آن را عملا نشان دهند، تاکید کرد که این اقدام خوب است انجام بشود تا ایران آنان را دشمن خود به حساب نیاورد همانطور که کویت این را اعلام کرده است.
الرأی العام نوشت: این فرمانده بلندپایه سپاه پاسداران در خصوص اخباری مبنی بر اقدام آمریکا در تجهیز کویت به موشک‌های پاتریوت اظهارنظری نکرد ولی تصریح کرد که چه پاتریوت چه سامانه‌های موشکی دیگر در مقابل موشک "قائم 1 " ایران که "بدون بال و دارای قدرت مانور بسیار است " و به لطف فناوری و جنس فلزی که دارد قادر است امواج رادار را جذب کند، این سامانه‌های در مقابل سکوت حرارتی آن هیچ کارایی ندارد.
به گزارش الرأی به نقل از این مقام سپاهی، ایران بدون غفلت از قدرت نیروی هوایی خود برای دفاع از جمهوری اسلامی ایران، پیشاپیش موشک‌های پیشرفته‌ای را برای حمایت از تاسیسات خود به کار گرفته است.